شعری از طاهره حسین زاده (کوهواره)

تو باران …
خیره سَر گشتی ؟ ! ….
ز اخگر های آتش
گو چرا مغرورتر گشتی ؟!
تو باران …
همچو برخی نارفیقان
باورم نایَد
تو …
عینِ خنجری بر تار و پودِ صد کمر گشتی ….
تو باران ….
چرا پُرحرف و ناآرام و …
اَفعی کیش و …
بر زَخمِ زبانت
این همه
مُصَمَّم … طَعنه پرداز و …
به جانِ مردم اُفتادی
شرر گشتی ؟ ! ….
تو باران ! …
تو که هرگاه
میدیدم برامان
سفیرِبرکتِ رحمان و یس و زُمَر گشتی ….
توکه هَر بار
نویدِ آیه های فُصِّلَت بودی …
هبوطِ تو ؟؟
سبب گشتن به دلگیریّ و اندوهان؟
خودت بَرگو
چنین طغیان ز تو باران ؟ !
در عید و خاطرِ سبزِ بهاران
چگونه گنجد ای باران !
چرااینگونه آیاتِ تباهیّ و
خطر گشتی ؟ ! ….

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *