دیدے گفتم دلت از سنگ بود
و بـا دلـم یـڪرنگ نـــبـود
گفتمت میرے و همخونہ ی غم میشم
میزنے با رفتنت تیشہ بہ ریـشـم
دلت سنگہ ،دلت سنگہ،دلت سنگ
بـا ایـن دلـم تـو نـبـودے یـڪرنـگ
آتیش زدے بہ جونم،دیوونہ ے تو بودم
رها شدے تواز من،مگہ عشقت نبودم؟!
راهـمـون از هم جـدا شد ، نمےشہ بے وفـا دل
بـیـن رفـتن و نـرفتن ، پـاهـام مـونـده در گِـل
قسم بہ اسمت،لحظہ اے نخواهے شد فـرامـوش
تا آن زمان ڪہ با خاڪ بـشـم هـم آغـوش
تـو هم بہ رسـم رفاقت بیا بَـر مـَزارم
تا بدونے سالهاست چـشـم انـتـظارم
یارخوب و دیرینم،توخاطرم ماندگارے
ایـن جـملہ از مـن بہ تــو یـادگـارے
قسمت نبود من و تو ،مال هم باشیم
امّا هنوز مےشہ تـو دلاے هم جا شیم
تـــو رو بـہ عـشــقـمـون قــســـم
واســہ ے دلـــت ، دلــواپــَـسَـــــم
قـول دادے پـاے عـشـقـم مے مـونـے
تـــو ایــن دنـــیـــــاے وارونــــے
بـہ خـداے مـن و تــو مے سـپـارَمَـت
تـو بدان تـا همیـشـہ مے خـواهـَمَـت

۹۴/۱۲/۱۸
خدیجہ عمرےزاده
غزلڪ

@khadijehomrizadeh

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.