شعر سپید ( بوی تنهایی)

💦

پوشانده
بوی خیالی شامه یِ مرا
و من به لب هایی می اندیشم
که ستاره ترین بودند
حتی در شبهایی که
دستی صورتم را
لمس نمی کرد .

بوی شب
تنهایی مرا پر می کرد
بسان ابری که
دره ای خفته را
در آغوش می گیرد

و چشمان تو
تنها تصویرِ نشسته
بر پنجره یِ اتاقم است

می خوابم با
حس ِ قایقی بر موج

بر شانه هایی که فقط
تکلیفی را بجا می آورند،
و چیزی که هرگز
دوست نداشتم…

#حسین_محمدیان

۹۷/۰۹/۱۹
@vagoyehayetanhayiman
@hoseinmohammadiyan_3

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *